جاهای دیدنی پاریس | شهری که هرگز نمی خوابد

پاریس پایتخت اعجاب انگیز فرانسه را بی تردید باید پادشاه شهرهای جهان بدانیم. آمارها به ندرت اشتباه می‌کنند. تعداد توریست‌های وارد شده به هر کشور، بیانگر میزان اهمیت آن در صنعت گردشگری جهانی است. جای تعجب نیست که بدانید فرانسه محبوب ترین مقصد جهانگردی در جهان است. فرانسه با ۸۹ میلیون بازدیدکننده در سال، یک پله بالاتر از اسپانیا قرار دارد که با پذیرش ۸۲ میلیون بازدید کننده در سال، دومین مقصد محبوب جهانیان است.

پاریس، پایتخت فوق جهان‌وطنی فرانسه، دارای شهرت جهانی دیرینه به عنوان مکه هنر، فرهنگ، مد، غذا، تاریخ و معماری است. پاریس که شهر نور، شهر عشق و پایتخت مد نامیده می‌شود، نه تنها مملو از جاذبه‌های معروف بین‌المللی است، بلکه شهری پرانرژی است که زیبایی و نشاط را در خیابان‌های منحنی خود جاری می‌کند.

جذابیت‌های پاریس آن را به مقصد اصلی مسافرانی تبدیل می‌کند که دلایل زیادی برای سفر به این شهر دارند. در ادامه به معرفی جاهای دیدنی پاریس می‌پردازیم. مکان‌هایی که هر فرد، بایستی در پاریس از آن‌ها بازدید کند.

موزه لوور

موزه لوور پاریس، که در طول انقلاب فرانسه با عنوان موزه مرکزی هنر تاسیس شده است، یکی از بزرگ‌ترین و پربازدیدترین موزه‌های جهان است. موزه لوور در کاخی واقع شده است که ریشه آن به قرون وسطی باز می‌گردد.

بنای اولیه کاخ در اواخر قرن دوازدهم، توسط فیلیپ دوم آگوست، پادشاه فرانسه، به عنوان یک قلعه دفاعی نزدیک رودخانه سن ساخته شد. با گسترش شهر، قلعه به تدریج عملکرد اصلی خود را از دست داد، تا این‌که در سال ۱۵۷۸ توسط فرانسوای اول به اقامتگاه اصلی پادشاهان فرانسه تبدیل گشت.

نمایی دیدنی از موزه لوور

با گذشت سال‌ها، کاخ توسط برترین معماران زمان خود، مانند پیر لسکوت در قرن شانزدهم و لوئی لووو در قرن هفدهم، تحت عملیات ساختمانی و الحاق قسمت‌های مختلف به بنای اصلی قرار گرفت.

یک راهرو بزرگ، معروف به گراند گالری، زمانی لوور را به کاخ سلطنتی تولوئری متصل می‌کرد. کاخ سلطنتی تولوئری در سال ۱۸۷۱، در زمان کمون پاریس به آتش کشیده شده و تخریب شد، در حالی که راهرو هنوز هم وجود دارد و یکی از دیدنی‌ترین بخش‌های معماری موزه است.

در سال ۱۷۹۳، در طول انقلاب فرانسه، این کاخ به یک موزه دولتی تبدیل شده و در معرض دید عموم قرار گرفت. در سال ۱۹۸۹،ساخت دو جز مشهور و بحث‌برانگیز موزه لوور ، یعنی ورودی پیرامید و یک بال زیرزمینی موزه به اتمام رسید. مجموعه دائمی موزه که شامل حدود ۴۰۰۰۰۰ قطعه است، بر مبنای زمان و موضوع به ۹ بخش تقسیم می‌شود: آثار باستانی مصر، آثار باستانی یونان، اتروسک و روم، عتیقه‌‌های خاور نزدیک، هنر اسلامی، نقاشی، چاپ و طراحی، مجسمه‌ها و نماهای معماری.

هسته اصلی مجموعه موزه لوور را آثاری تشکیل می‌دهند که توسط پادشاهان فرانسه جمع‌آوری شده است. در بین این آثار، چندین نمونه از آثار برترین هنرمندان دوران، نظیر داوینچی نیز به چشم می‌خورد.

پس از تبدیل کاخ به موزه عمومی، مجموعه لوور با نقاشی‌ها، مجسمه‌ها و آثار باستانی جمع­آوری شده توسط ناپلئون در طول مبارزات نظامی خود، به ویژه در ایتالیا و مصر و سپس آثار بزرگتری مانند مجسمه معروف یونانی پیروزی بالدار ساموتراکی غنی شد. بسیاری از اتاق‌های نمایشگاهی که مجموعه‌ها در آنها نمایش داده می‌­‍‌‌‌‌شود، در سه طبقه و در سه بال اصلی قرار دارند: بال ریشلیو، بال سولی و بال دنون.

نمایی از داخل موزه لوور

بخش‌های مربوط به هنرهای بین‌النهرین، مصر باستان، یونان کلاسیک، روم، قرون وسطی اروپا و رنسانس، معروف‌ترین بخش‌های این موزه اند. این موزه همچنین شامل مجموعه‌های بزرگی از هنرهای تزئینی و کاربردی، هنرهای گرافیکی و جواهرات است.الماس معروف Regent از جمله آثاری است که در این مجموعه نگهداری می‌شوند.

مجموعه عظیم لوور تعداد زیادی از آثار هنری چهره‌های معروف جهان را از دوره ‌های مختلف و مناطق جغرافیایی در خود نگهداری می‌کند. تعدادی از این آثار عبارتند از: آثار هنری مربوط به دوران باستان شامل مجسمه‌‌ها و نقاشی‌های مصری مانند مجسمه کاتب نشسته، مجسمه ابوالهول بزرگ تانیس و پرتره یک زن در حال نقاشی روی صفحه، مصنوعات بین النهرین مانند قانون‌نامه ‌هامورابی، قطعات کلاسیک یونان، از جمله نایکی از ساموتراکی، و آفرودیت که به نام زهره ملو نیز شناخته می‌شود.

مجسمه‌ها و نقاشی‌های استادان قدیمی شامل آثار مشهور جهانی مانند برده عصیان اثر میکل آنژ، مونالیزا و باکره صخره‌ها توسط لئوناردو داوینچی، تصویر سلفی از آلبراشت دورر، لا بارد ژاردینییر از رافائل، زن با آینه از تیتان، پیشگوی فانتزی از کاراواجیو، شیاد ساز توسط یوهانس ورمیر و روان توسط آنتونیو کانوا، تعدادی از آثاری هستند که در بخش مجسمه موزه لوور نگهداری می‌شوند.

مجموعه موزه لوور، شامل فضاهای نمایشگاهی موقت، سالن‌های نمایش، کتاب‌فروشی‌ها، بوتیک‌ها، رستوران‌‎ها و کافه‌هاست و به گونه‌ای طراحی شده است که افراد کم‌توان نیز بتوانند از آن استفاده کنند.

موزه اورسای

ساختمان موزه اورسای که در اصل یک ایستگاه قطار و هتلی برای نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ است، به اندازه آثار هنری که در آن قرار دارند، زیباست. این موزه آثار هنری مربوط به سالهای ۱۸۴۸-۱۹۱۴ را به نمایش می‌گذارد و مجموعه دائمی آن در چهار طبقه آرایش یافته و شامل نقاشی، مجسمه، مبلمان و عکاسی است.

مانند بسیاری از موزه‌های نمادین پاریس، موزه اورسای قبل از اینکه به موزه تبدیل شود، سابقه طولانی دارد. در سال‌های ۱۹۰۰تا ۱۹۳۶، همه قطارها به سمت جنوب غربی پاریس از ایستگاه قطار اورسای حرکت می‌کردند. سرانجام، ایستگاه برای مدل‌های جدیدتر قطار بیش از حد قدیمی شد. در نتیجه، این ایستگاه به قطارهای حومه شهر اختصاص یافت.

موزه اورسای نمادی از تاریخ فرانسه

در زیر موزه هنوز یک ایستگاه فعال وجود دارد. با شعله‌ور شدن آتش جنگ جهانی دوم در اروپا، این ایستگاه به یک مرکز پستی برای ارسال بسته‌‌ها برای اسیران جنگی تبدیل شد. مدتها پس از جنگ، در سال ۱۹۷۵، اداره موزه‌های فرانسه، اقدام به ایجاد یک موزه جدید برای نمایش هنرهای نیمه دوم قرن ۱۹ کرد.

با اخذ این تصمیم، بنای اورسای با احتمال تخریب روبرو شد. اما، به دلیل علاقه مجدد به معماری قرن نوزدهم در آن دوران و نیاز به فضای موزه جدید، ساختمان مجدداً مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۷۸، این ساختمان در فهرست بناهای تاریخی قرار گرفت و کمیسیون عمرانی شهر مامور نظارت بر ساخت موزه گردید.

سپس ساختمان به نحوی بازسازی شد تا ویژگی‌های لازم برای نگهداری آثار تاریخی در آن ایجاد شود. معماری زیبای  قرن نوزدهمی ایستگاه، هنوز دست نخورده باقی مانده است. موزه جدید اورسای، توسط رئیس جمهور فرانسه، فرانسوا میتران در سال ۱۹۸۶ افتتاح شد.

موزه اورسای ، آثاری از هنر نیمه دوم قرن نوزدهم را در خود جای داده است. این مجموعه ‌ شامل قطعاتی از هنرمندان مشهوری مانند دلاکروا، اینگرس، رودن، ون گوگ، گوگن، سزان، مونه، مانه، دگا و رنوار است. نئوکلاسیسیسم، رمانتیسم، امپرسیونیسم، اکسپرسیونیسم، هنر نو، نقاشی‌‌های تاریخی و طبیعت‌گرایی از انواع سبک‌هایی است که می‌توان در موزه یافت.

از زمان افتتاح، این موزه نزدیک به ۸۷ میلیون بازدیدکننده داشته است. با ۴ طبقه تراس، رستوران و فروشگاه، صرف ساعاتی در موزه اورسای لذت‌بخش است. موزه در ساحل چپ رود سن، واقع در آن سوی رودخانه از موزه لوور و باغ‌‌های تویلری واقع شده است.

کلیسای نتردام پاریس

نوتردام پاریس به نام‌های کلیسای جامع نوتردام و کلیسای جامع پاریس نیز خوانده می‌شود. این کلیسا مشهورترین کلیسای جامع گوتیک در قرون وسطی بوده و از نظر اندازه، قدمت و سبک معماری متمایز است. نوتردام در انتهای شرقی ایل دلا سیته قرار دارد و بر روی ویرانه‌های دو کلیسای قبلی بنا شده است. این دو کلیسا نیز بر روی بقایای یک معبد گالو-رومی ساخته شده‌اند که پیشکش محضر خدای ژوپیتر بوده است.

احداث این کلیسای جامع توسط موریس دو سولی، اسقف پاریس در سال ۱۱۶۰ آغاز شده است. ایده این اسقف، ایجاد بنایی یک‌پارچه و بزرگ‌تر از بناهای قبلی در محل کلیسای سابق بود. سنگ بنای ساختمان، توسط پاپ الكساندر سوم در سال ۱۱۶۳ نهاده شده و محراب اصلی در سال ۱۱۸۹ تقدیس شد.

کلیسای نوتردام از جاهای دیدنی پاریس

محل گروه کر، نمای غربی و شبستان تا سال ۱۲۵۰ به اتمام رسیده و ایوان ‌ها، نمازخانه‌‌ها و سایر تزئینات دیگر در ۱۱۰ سال بعدی به ساختار بنا اضافه شد.

کلیسای جامع نوتردام متشکل از یک جایگاه گروه کر و یک گنبد، یک گذرگاه کوتاه و یک شبستان است که توسط راهروهای دوتایی و نمازخانه‌های مربع شکل احاطه شده است. گلدسته مرکزی آن در هنگام مرمت در قرن نوزدهم اضافه شده و جایگزین نمونه اصلی شد که به دلیل عدم استحکام در قرن ۱۸ کاملاً از ساختار بنا حذف شده بود.

فضای داخلی کلیسای جامع ۴۲۷ در ۱۵۷ فوت، و سقف، ۱۱۵ فوت ارتفاع دارد. دو برج عظیم گوتیک اولیه ساخته شده بین سال‌های ۱۲۱۰ تا ۱۲۶۰ در جبهه غربی واقع شده‌اند. هر یک از این برج‌ها به سه طبقه تقسیم شده و درهای آن با کنده‌کاری‌های ظریف گوتیک تزئین شده و تعدادی از چهره ‌های پادشاهان عهد عتیق بر فراز آنها قرار گرفته است. ارتفاع این دو برج ۲۲۳ فوت (۶۸ متر) است. گلدسته‌هایی که قرار بود به گنبدها اضافه شوند، هرگز اضافه نشدند. در سه پنجره گل رز کلیسا، شیشه‌های اصلی قرن سیزدهم به کار رفته‌اند.

کلیسای جامع نوتردام طی قرن‌ها دچار آسیب و زوال شد اما پس از انقلاب فرانسه توسط ناپلئون، که در سال ۱۸۰۴ در کلیسای جامع ، خود را به عنوان امپراتور فرانسویان تاجگذاری کرد، از تخریب احتمالی نجات یافت. نوتردام در اواسط قرن نوزدهم توسط معمار فرانسوی اوژن-امانوئل ویولت-ل-دوک تحت بازسازی اساسی قرار گرفت.

گفته می‌شود که محبوبیت رمان گوژپشت نوتردام ویکتور هوگو، جایی که کلیسای جامع محل اصلی آن است، باعث نوسازی شده است. در در سال ۲۰۱۹، آتش سوزی در اتاق زیر شیروانی کلیسای جامع رخ داد و به بخش‌های زیادی از بنا آسیب زد.

برج ایفل

برج ایفل، نماد شهر و یکی از جاهای دیدنی پاریس است که یک شاهکار فناوری در تاریخ ساخت و ساز ساختمان به شمار می‌رود. هنگامی که دولت فرانسه در حال برگزاری نمایشگاه بین‌المللی ۱۸۸۹ به مناسبت صد سالگی انقلاب فرانسه بود، یک مسابقه برای طراحی یک بنای یادبود مناسب برگزار شد.

برج ایفل شاهکار بی نظیر پاریس

طرح پیشنهادی گوستاو ایفل، طرح برگزیده مسابقه بود. طرح برج ایفل، یک برج ۳۰۰ متری که تقریباً کاملاً از آهن به شکل مشبک باز ساخته شده است، باعث ایجاد حیرت، بدبینی و مخالفت اندکی در زمینه‌‌های زیبایی شد. پس از اتمام، برج به عنوان دروازه ورودی نمایشگاه قرار گرفت.

ارتفاع برچ ایفل ، دو برابر گنبد سنت پیتر در رم و هرم بزرگ جیزه است. این برج تنها در حدود دو سال (۸۹-۱۸۸۷) با نیروی کار کم و با هزینه‌ای اندک ساخته‌شد. ایفل با استفاده از دانش پیشرفته خود در مورد رفتار فرم‌های قوس فلزی و خرپای فلزی تحت بارگذاری، سازه‌ای سبک، اما مستحکم را طراحی کرد که انقلابی در مهندسی عمران و طراحی معماری را وعده می‌داد. این برج در سال ۱۸۸۹ به روی عموم گشوده شد.

برج ایفل بر روی چهار پایه اسکله‌ای مشبک قرار دارد که به سمت داخل مخروطی می‌شوند و به هم می‌پیوندند تا یک برج عمودی بزرگ ایجاد کنند. هنگامی که به سمت داخل منحنی می‌شوند، اسکله‌ها توسط شبکه‌های تیرآهن در دو سطح به یکدیگر متصل می‌شوند تا عرشه‌های دید را برای گردشگران فراهم کنند.

نمایی دیدنی از برج ایفل

در مقابل، چهار طاق نیم‌دایره در پایه برج عناصر کاملاً زیبایی­شناختی هستند که هیچ عملکرد ساختاری ندارند. اسکله­‌ها به دلیل شکل منحصر به فرد خود، که بخشی از آن توسط ملاحظات مهندسی و بخشی دیگر تحت تاثیر نگاه هنری ایفل بود، برای صعود بر روی یک منحنی نیاز به آسانسور داشتند.

آسانسورهای شیشه ای که توسط یک شرکت آمریکایی طراحی شده است، به یکی از اصلی‌ترین ویژگی‌‌های ساختمان تبدیل شد و به شناخته شدن آن به عنوان یکی از جاذبه‌های گردشگری مهم در جهان کمک کرد.

کلیسای قلب مقدس

کلیسای قلب مقدس، یکی از جاهای دیدنی پاریس ، یک کلیسای کاتولیک رومی و باسیلیکای کوچک است که به قلب مقدس حضرت عیسی (ع)، در پاریس، اختصاص یافته است. باسیلیکا در قله تپه مونمارتر، بلندترین نقطه شهر قرار دارد و دومین بنای پربازدید در پاریس است.

کلیسای قلب مقدس، بیش از هر چیز، یک بنای مذهبی (کاتولیک) است که از سال ۱۸۸۵ تاکنون، برای ستایش دائمی از مقدسین به کار رفته‌است. علاوه بر این، بنا، از نظر فرهنگی و سیاسی نیز دارای اهمیت است.

کلیسای قلب مقدس یکی از جاهای دیدنی پاریس است

باسیلیکا توسط پل آبادی طراحی شده است. ساخت و ساز در سال ۱۸۷۵ آغاز شده و در سال ۱۹۱۴ به پایان رسید. بعد از پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۹ کلیسا تقدیس شد. ساخت بنای قلب مقدس، که از سال ۱۸۷۵ و در پی جنگ فرانسه و پروس و هرج و مرج  پاریس آغاز شد، نمادی از مبارزه قدیمی بین قشر محافظه‌کار کاتولیک و رادیکال‌های سکولار جمهوری است.

ساختمان بنا به گونه‌ای طراحی شده‌ بود که تضاد زیادی با سبک فضاهای اطراف خود داشت. منظره پاریس از فراز این بنا، خیره کننده است. سبک کلی این ساختار، تفسیری آزاد از ویژگی ‌های رومانو-بیزانس را نشان می‌دهد که یک معماری غیرمعمول در آن زمان بود. بسیاری از عناصر طراحی باسیلیکا، نمادی از مضامین ملی‌گرایانه است.

رواق، با سه طاق خود، توسط دو مجسمه برنزی سوارکاری مقدسین ملی فرانسه تزئین شده است، که هر دو توسط هیپولیت لوفور اجرا شده اند.  زنگ نوزده تنی سووا (یکی از سنگین ترین سنگ‌های جهان) که در سال ۱۸۹۵ در آنسی ریخته شد، اشاره به الحاق سووا در سال ۱۸۶۰ دارد.

در ساختمان بنای بازیلیکای قلب مقدس، از سنگ تراورتن استخراج شده در سن مارن فرانسه، استفاده شده است. مجموعه باسیلیکا شامل یک باغ برای مراقبه و یک چشمه است. بالای گنبد به روی گردشگران باز است و چشم‌انداز زیبایی از شهر پاریس، که بیشتر آن در جنوب باسیلیکا قرار دارد، ارائه می‌دهد.

طاق پیروزی

طاق پیروزی با نام کامل طاق پیروزی ستاره، طاق پیروزی عظیمی است که در پاریس واقع شده و یکی از شناخته‌شده‌ترین بناهای یادبود جهان است. طاق پیروزی نمادی شاخص از هویت ملی فرانسه است و ساخت آن ۳۰ سال به طول انجامیده ‌است. مسابقه دوچرخه‌سواری تور د فرانس هر ساله در نزدیکی آن به پایان می‌رسد و رژه نظامی سالانه به مناسبت ۱۴ ژوئیه (که هم به عنوان روز ملی فرانسه و هم روز باستیل شناخته می‌شود) از این طاق آغاز می‌شود.

این مرکز در  میدان شارل دوگل (که قبلاً نقطه ستاره نامیده می‌شد)، انتهای غربی خیابان شانزه لیزه واقع شده است. کمی بیش از ۲ کیلومتر دورتر، در انتهای شرقی، میدان کنکورد قرار دارد. ناپلئون اول طاق پیروزی را در ۱۸۰۶ و پس از پیروزی بزرگ خود در نبرد آسترلیتز (۱۸۰۵) برای جشن گرفتن دستاوردهای نظامی ارتش‌های فرانسه بنا نهاد.

طاق پیروزی در پاریس

طاق طراحی شده توسط ژان فرانسوا شالگرین، ۵۰ متر ارتفاع و ۴۵ متر عرض دارد. این مکان در یک میدان دایره‌ای شکل قرار دارد که از آن، ۱۲ خیابان بزرگ منشعب شده و یک ستاره تشکیل می‌دهند. به همین دلیل به آن طاق پیروزی ستاره نیز گفته می‌شود. ساخت طاق در سال ۱۸۰۶ آغاز و در سال ۱۸۳۶ و در زمان سلطنت لویی فیلیپه به اتمام رسید.

طرح شالگرین بر مبنای معماری نئوکلاسیک است که بخشی از آن از طاق تیتوس در تالار روم الهام گرفته شده است. مجسمه‌های برجسته تزئینی که نمادی از پیروزی‌های نظامی انقلاب و اولین امپراطوری بودند، در نمای چهار پایه تاق اجرا شدند. مشهورترین این مجسمه‌ها، عزیمت داوطلبان ۱۹۷۲ نام دارد. سطوح دیگر با نام ژنرال‌ها و نبردها پوشیده شده است.

یک پلکان ۲۸۴ پله‌ای از سطح زمین تا بالای بنای یادبود می‌رسد. یک آسانسور تا حدی از بنای یادبود بالا می‌رود، اما از آنجا بالا رفتن از پله‌های باقی مانده، می‌توان به بالای آن، جایی که یک عرشه مشاهده قرار دارد، رفت. در طبقه زیرین عرشه مشاهده، یک موزه کوچک با نمایشگاه‌های تعاملی مربوط به تاریخ طاق قرار دارد.

در زیر این طاق آرامگاه فرانسوی سرباز گمنام واقع شده است، که در سال ۱۹۲۱ به ساختار طاق اضافه شد. شعله یادبودی که برای اولین بار در سال ۱۹۲۳ روشن شد، هر شب با مراسم خاصی شعله ور می‌گردد. هر ساله مراسمی به مناسبت سالگرد آتش­بس سال ۱۹۱۸ که به جنگ جهانی اول پایان داد، در این طاق برگزار می‌شود.

نمایی حیرت انگیز از طاق پیروزی

طاق پیروزی در حال حاضر، چه در خود فرانسه و چه در صحنه جهانی، یکی از نمادهای مشهور این کشور به شمار می‌رود. تابوت بسیاری از مفاخر فرانسوی، مانند ویکتور هوگو و فردیناند فوک، قبل از دفن در جاهای دیگر، در آنجا قرار داشته است. علاوه بر این، موکب‌های پیروزی مختلفی از قدرت‌های مهاجم (مانند آلمان، در ۱۸۷۱ و ۱۹۴۰) و فرانسه و متحدانش (در ۱۹۱۸، ۱۹۴۴ پس از آزادی پاریس در طول جنگ جهانی دوم و پس از پایان جنگ در اروپا در سال۱۹۴۵) از کنار طاق عبور کرده اند.

مرکز ژرژ پمپیدو

مرکز پمپیدو، به طور کامل مرکز ملی فرهنگ و هنر ژرژ پمپیدو، مرکز فرهنگی ملی فرانسه در خیابان بوبورگ و در حاشیه بخش تاریخی مارائی پاریس است. البته یک شعبه منطقه‌ای آن نیز در متز واقع شده‌است. این مرکز به نام ژرژ پمپیدو، رئیس جمهور فرانسه، که در زمان ریاست جمهوری وی موزه به بهره‌برداری رسید، نامگذاری شده است.

مرکز پمپیدو به طور رسمی در ۳۱ ژانویه ۱۹۷۷ توسط رئیس جمهور فرانسه، والری ژیسکار دیستن افتتاح شد. نمای بیرونی آن که ظاهری صنعتی دارد و باعث می‌شود ساختمان‌های اطراف کوتاه‌تر به نظر برسند، با لوله ‌های بیرونی به رنگ روشن خود مشهور است.

مرکز ژرژ پمپیدو از جاهای دیدنی پاریس

معماران آن رنزو پیانو از ایتالیا و ریچارد راجرز از انگلیس بودند. مرکز پمپیدو به سرعت به یکی از جاهای دیدنی پاریس تبدیل شد و بیشترین تعداد بازدیدکننده از یک بنای فرهنگی در طول سال را به خود جذب کرد.

مرکز پمپیدو که در درجه اول یک موزه و مرکز هنرهای تجسمی قرن بیستم است، بسیاری از خدمات و فعالیت‌های جداگانه را در خود جای داده است. موزه هنر مدرن آن، چندین مجموعه عمومی هنر مدرن را که قبلاً در تعدادی از گالری‌های دیگر پاریس نگهداری می‌شد، زیر یک سقف جمع کرده‌است. همچنین نمایشگاه‌های موقت مکرر با موضوعات مختلف در آن برگزار می‌شود.

یک کتابخانه عمومی بزرگ، یک مرکز طراحی صنعتی و یک موزه فیلم در این مرکز قرار دارند. علاوه بر این، یک مرکز مهم موسیقی مرتبط با رهبر ارکستر و آهنگساز فرانسوی، پیر بولز نیز در آن وجود دارد که به عنوان مرکز تحقیقات موسیقی و صوت (ایرکام) شناخته می‌شود. این مرکز موسیقی شامل اتاق‌های تمرین، استودیوها و یک سالن کنسرت است و کنسرت‌هایی را ارائه می‌دهد که در درجه اول به موسیقی مدرن اختصاص داده شده است.

مرکز پمپیدو – متز، ایستگاه فرعی مرکز، در ماه مه ۲۰۱۰ افتتاح شد. ساختمان آوانگارد طراحی شده توسط بان شیگرو از ژاپن و ژان دو گاستینس از فرانسه، در یک پارک واقع شده است و دارای یک سقف موج‌دار از لبه‌های بافته شده است که از یک کلاه بامبو چینی الهام گرفته است. مجموعه متز نیز به هنر مدرن اختصاص دارد و مجموعه آثاری از پابلو پیکاسو، هنری ماتیس و جوآن میرو را در بنیه خود نگهداری می‌کند.

پانتئون

پانتئون، ساختمانی در پاریس است که در حدود سال ۱۷۵۷ توسط معمار ژاك-ژرمن سوفلو به عنوان كلیسای سنت-ژنیو ساخته شد تا جایگزین كلیسای بسیار قدیمی‌تری به همین نام در همان سایت شود. در دوران انقلاب فرانسه، به دلیل رویکرد سکولار حکومت، تغییر کاربری یافته و با دریافت نام پانتئون به بنای یادبود بزرگان فرانسوی تغییر یافت.

طراحی آن نمونه بازگشت نئوکلاسیک به استفاده کاملاً منطقی از عناصر معماری کلاسیک بود. پانتئون یک بنای صلیبی شکل است که در آن، گنبدی بلند بر روی محل عبور و گنبدهای بشقابی شکل زیرین، بر روی چهار بازو قرار دارند. نما، مانند پانتئون رومی، توسط یک ایوان از ستون‌‌های قرنتیان و از زیر و رو به شکل مثلث به انتهای بازوی شرقی متصل شده است.

پانتئون در پاریس

فضای داخلی آن با موزاییک و نقاشی‌‌هایی از صحنه‌‌های تاریخ فرانسه تزئین شده است که برخی از آنها توسط پوویس دو شاوانس اجرا شده است. پانتئون در طول قرن نوزدهم بارها مورد بازسازی و تغییر کاربری قرار گرفت و در سالهای ۱۸۲۸–۳۰ و در سال‌های ۱۸۵۱–۷۰ بعنوان کلیسا خدمت کرد.

امروزه این مرکز یک ساختمان ملی است که به عنوان محلی برای نگهداری بقایای شهروندان بزرگ فرانسوی از جمله ولتر، ژان ژاک روسو، ویکتور هوگو، امیل زولا و ماری کوری عمل می‌کند.

کلیسای سن شاپل

کلیسای سن شاپل، معروف به کلیسای مقدس که با معماری باور نکردنی گوتیک، از قرن‌ها قبل تزئین شده است، در نزدیکی رود سن در ایل د لا سیته، جایی که پادشاه لوئی نهم اقامت داشت، واقع شده است. این کلیسا توسط کاخ سلطنتی قدیمی احاطه شده است، که در حال حاضر در فرانسه به عنوان کاخ دادگستری شناخته می شود.

برآورد شده‌است سالانه حدود ۹۰۰۰۰۰ بازدید کننده از سراسر جهان فقط برای دیدن ۱۵ تا از قدیمی‌ترین و بلندترین پنجره‌های شیشه‌ای رنگی موجود در سن شاپل، به پاریس می‌آیند.

سن شاپل توسط سن لویی یا شاه لویی مشهور ساخته شد تا بتواند مکانی امن برای محافظت از آثار گران بهایی از جمله تاج خارهایی که گفته می‌شد بر سر عیسی قرار گرفته است، باشد. با توجه به قدمت ۷۷۰ ساله کلیسا، که در سال ۱۲۴۸ تکمیل شده است، برداشتن یک قدم در داخل کلیسا مانند یک قدم برداشتن در تاریخ است

در طول تاریخ خود، سن شاپل بارها آسیب دیده است: شروع آن با آتش سوزی و سیل در اوایل دهه ۱۶۳۰ بوده و در زمان انقلاب فرانسه، بیشترین آسیب را دیده است. بسیاری از آثار از جمله “Grand Chasse”، صندوقی که پادشاه لوئیس آثار مقدس خود را در آن حفظ می­کرد در طول جنگ از بین رفته یا آسیب دیدند. در قرن نوزدهم بسیاری از مناطق، در کلیسای بازسازی شده و یا با تقلید از آثار اصلی جایگزین گردیده‌است.

کلیسای سنت شاپل

سن شاپل مجموعاً ۱۵ پنجره شیشه‌ای رنگی از قرن سیزدهم را در خود جای داده است که طول آنها ۱۵ متر است. از ۱۱۱۱ تصویر روی پنجره ‌ها، فقط ۷۲۰ تصویر اصلی است. این تصاویر تصادفی نیستند: تصاویر موجود در هر پنجره آیه‌ای متفاوت از عهد عتیق و عهد جدید را در کتاب مقدس نشان می‌دهد.

در سطح پایین کلیسای نمازخانه، ۱۲ مجسمه بزرگ وجود دارد که ۱۲ رسول را نشان می‌دهد: شش مجسمه از زمان ساخت کلیسا باقی مانده و ۶ تای دیگر در جریان انقلاب فرانسه آسیب دیده‌اند.

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

code