اختلال شخصیت نمایشی (HPD) چیست؟ | علائم، علل، درمان

اختلال شخصیت نمایشی (Histrionic Personality Disorder) با توجه به جلب توجه مداوم، واکنش افراطی عاطفی و رفتار اغوا کننده شخص، مشخص می‌شود. افراد مبتلا به این بیماری تمایل به تغییر وضعیت بیش از حد دارند، که ممکن است روابط را مختل کرده و منجر به افسردگی شود. با این حال، آنها بسیار قابل توصیف هستند و به راحتی مستعد نفوذ دیگران هستند. شخصیت، منعکس کننده الگوهای عمیقاً ناسازگار رفتار و شیوه ادراک افراد، ارتباط و تفکر در مورد خود و دنیای خود است.

ویژگی‌های شخصیتی، ویژگی‌های بارز شخصیت است و لزوماً پاتالوژیک نیستند. اگرچه سبک‌های خاصی از شخصیت ممکن است باعث ایجاد مشکلات بین فردی شود. اختلالات شخصیتی حاکی از الگوهای سفت و سخت، انعطاف‌ناپذیر و ناسازگار تفکر و رفتار است که منجر به اختلال در عملکرد و یا پریشانی قابل توجه داخلی می‌شود. بیشتر اختلالات شخصیتی در بزرگسالی یا اوایل بزرگسالی بروز خود را نشان می‌دهند. اختلال شخصیت با گذشت زمان پایدار است و منجر به آشفتگی یا اختلال درونی قابل‌توجهی می‌شود.

شرح روایت اختلال شخصیت نمایشی

افراد دارای اختلال شخصیت نمایشی الگویی از گفتار را نمایش می‌دهند که بیش از حد عمومی و غیر خاص است.

افراد دارای اختلال شخصیت نمایشی الگویی از گفتار را نمایش می‌دهند که بیش از حد عمومی و غیر خاص است. هنگام صحبت، آنها به ندرت، نمونه‌های مشخصرا  با جزئیات مناسب ارائه می‌دهند. این نکته زمانی قابل توجه است که فرد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی نظر قوی‌ای را ابراز کنند. این فرضیه منطقی است که ویژگی حافظه اتوبیوگرافیک آنها به طور قابل توجهی پایین‌تر از ویژگی حافظه اتوبیوگرافیک افرادی باشد که در آنها الگوهای یا شخصیت‌های دیگر مشاهده می‌شود. افراد مبتلا به این اختلال غالباً گزارش می‌كنند كه اگر كسی ابراز ناراحتی كند، مانند سردرد یا درد معده، یا ابراز شدید احساس كند، فرد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی ناگهان احساس مشابهی خواهد كرد. عقاید آنها بسته به اینکه با چه کسانی هستند تغییر می‌کند.

نظرات خود را با عقاید بیان شده توسط دیگران مطابقت می‌دهند

فردی با اختلال شخصیت نمایشی ممکن است در مواجهه با یک فرد موافقت کند که صحت سیاسی شخصی خیلی پیش‌رفته است؛ درحالی‌که هنگام صحبت با فردی دیگر، ادعا می‌کند که صحت سیاسی همان شخص به اندازه کافی فرق نکرده است. آنها نظرات خود را با عقاید بیان شده توسط دیگران مطابقت می‌دهند. مانند وودی آلن در فیلم Zelig، افراد مبتلا به این اختلال فاقد حس خوب و توسعه‌یافته خود هستند. در عوض، آنها نگرش‌ها، رفتارها و تأثیرات دیگران را مانند یک آفتاب‌پرست اتخاذ می‌کنند؛ رنگ آن را برای محافظت از محیط خود تطبیق می‌دهند. اختلال شخصیت نمایشی همچنین ممکن است عملکرد دفاعی یا محافظتی داشته باشد. افراد مبتلا به این اختلال معمولاً رابطه را صمیمی‌تر از واقعیت می‌دانند. ممکن است آنها پس از ملاقات شخصی، او را بهترین دوست خود بنامند. تحمیل و نامیدن یک رابطه مخصوص و ویژه برای هر دوستی‌ای می‌تواند نشانه اختلال شخصیت نمایشی باشد.

احساسات به سرعت در حال تغییر افراد مبتلا به این اختلال توسط یک ناظر بیرونی قابل مشاهده است. افراد دیگر به طور معمول در مورد چگونگی ابراز احساسات با اختلال شخصیت نمایشی اظهار نظر می‌کنند. زیرا این رفتار بسیار اغراق‌آمیز است. افراد مبتلا به این اختلال ممکن است بازخورد دریافت کنند که بیش از حد احساساتی هستند یا احساسات آنها واقعی به نظر نمی‌رسد. افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی الگوی دیرینه‌ای از این سبک از بیان عاطفی دارند. افراد مبتلا به این اختلال داری شهرت لاس‌زنی هستند و اغلب گزارش می‌دهند که افراد دیگر رابطه دوستانه آنها را به عنوان یک رابطه عاشقانه یا جنسیف سوءتعبیر می‌کنند.

نشان دادن بیش از حد احساسات

افراد مبتلا به این اختلال، احساسات بیش از حد نشان می‌دهند. تمایل به در نظر گرفتن چیزها به صورت احساسی دارند؛ و به دنبال جلب توجه هستند. افراد مبتلا به این اختلال، وقتی مرکز توجه نیستند، ناراحت و ناراضی هستند. رفتارهای معمولی ممکن است شامل جستجوی مداوم تأیید یا توجه، خودنمایی و نمایشی باشد. افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی ممکن است در موقعیت‌های نامناسب از جمله روابط اجتماعی، شغلی و حرفه‌ای فراتر از آنچه مناسب برای بستر اجتماعی است، خودمرکزانه یا اغوا‌کننده جنسی عمل کنند. آنها ممكن است سرزنده و چشمگیر باشند و در ابتدا ممكن است با اشتیاق، گشودگی ظاهری یا معاشرت، آشنایان جدید را جذاب كنند.

با این وجود، آنها ممکن است دوستان و آشنایان را با نمایش بیش از حد احساسات خجالت‌زده کنند. مانند در آغوش گرفتن با اشتیاق آشنا‌ها، گریه کردن غیرقابل کنترل بیش از حد در اثر اتفاقات جزئی و یا داشتن بدخلقی‌ها بداخلاقی‌ها. افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی نقش “مجلس گرم کن” را برعهده دارند. علایق و گفتگوهای آنها متمرکز خواهد بود. آنها از ظاهر بدنی خود برای جلب توجه خود استفاده می‌کنند. آنها تمایل دارند بر این باورند که روابطشان صمیمی‌تر از واقعیت است. بیان عاطفی آنها ممکن است کم عمق و به سرعت در حال تغییر باشد. سبک گفتار آنها بیش از حد چشمگیر و فاقد جزئیات است. آنها ممكن است در کارهایی که نیازمند تخیل و خلاقیت است به خوبی عمل کنند. اما احتمالاً در انجام كارهايي كه نياز به تفكر منطقي يا تحليلي دارند، مشكل خواهند داشت.

علائم اختلال شخصیت نمایشی

اختلال شخصیت نمایشی

براساس DSM-5 (کتابچه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) یک کتاب راهنما است که بطور گسترده توسط متخصصان بهداشت روان، بخصوص کسانی که در ایالات متحده هستند، در تشخیص بسیاری از شرایط بهداشت روان مورد استفاده قرار می‌گیرد.)، برای تشخیص اختلال شخصیت نمایشی، فرد باید پنج مورد یا بیشتر از علائم زیر را داشته باشد:

  • خود محور بودن، احساس ناراحتی وقتی مرکز توجه نیست
  • دائماً به دنبال اطمینان یا تأیید هستید
  • ظاهر یا رفتار نامناسب اغوا کننده
  • به سرعت حالت‌های عاطفی‌ای را که برای دیگران کم عمق به نظر می‌رسد، تغییر می‌دهد
  • بیش از حد به ظاهر جسمی توجه دارد و استفاده از ظاهر جسمی برای جلب توجه به خود است
  • نظرات به راحتی توسط افراد دیگر تحت تأثیر قرار می‌گیرند، اما پشتیبانی از جزئیات دشوار است.
  • نمایش بیش از حد با نمایش اغراق‌آمیز احساسات
  • تمایل به اعتقاد داشتن روابط صمیمی‌تر از آنچه در واقعیت وجود دارد
  • بسیار پیشنهادی است (به راحتی تحت تأثیر دیگران قرار می‌گیرد)

علاوه بر این، این علائم باید در فرد اختلال یا پریشانی قابل توجهی ایجاد کنند.

علل اختلال شخصیت نمایشی

علل HPD

علت اختلال شخصیت نمایشی ناشناخته است. اما ممکن است وقایع دوران کودکی و ژنتیک درگیر باشند. اختلال شخصیت نمایشی در زنان بیشتر از آقایان اتفاق می‌افتد. اگرچه برخی از متخصصان معتقدند كه این بیماری در خانم‌ها به سادگی تشخیص داده می‌شود. زیرا توجه و استقامت جنسی برای خانم‌ها از نظر اجتماعی كمتر از مردان است.

افراد مبتلا به این اختلال معمولاً در سطح بالایی قادر به عملکرد هستند و در محیط‌های اجتماعی و شغلی می‌توانند به خوبی عمل کنند. آنها ممکن است با پایان یافتن روابط عاشقانه خود به دنبال درمان افسردگی باشند. آنها غالباً واقع گرایانه وضعیت خود را نمی‌بینند، درعوض گرایش به زیاده‌روی و اغراق می‌کنند. به جای پذیرش مسئولیت شکست یا ناامیدی، افراد مبتلا به این اختلال معمولاً دیگران را مقصر می‌دانند. از آنجا که آنها تمایل به هراس به تازگی و هیجان دارند، ممکن است خود را در موقعیت‌های پرخطر قرار دهند. رفتار آنها ممکن است به خطر بیشتری برای ابتلا به افسردگی منجر شود.

درمان اختلال شخصیت نمایشی

درمان HPD

شکل توصیه شده برای درمان اختلال شخصیت نمایشی، روان‌درمانی است. گفته می‌شود درمان برای مبتلایان به این شخصیت اغلب چالش‌برانگیز است. زیرا ممکن است علائم یا توانایی عملکرد خود را اغراق کنند. آنها همچنین ممکن است از نظر عاطفی نیازمند باشند و مرزهای رفتاری که توسط درمانگر تعیین شده است را به چالش بکشند. عموماً درمان باید پشتیبان محور و متمرکز بر راه‌حل باشد. از آنجا که افسردگی می‌تواند با روابط عاشقانه شکست خورده همراه باشد، بیماران مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی غالباً هنگامی که علائم افسردگی را تجربه می‌کنند به دنبال درمان هستند.

سخن نهایی

نقد اختلال شخصیت نمایشی شامل این واقعیت است که تحقیقات تجربی کمی در مورد آن وجود دارد. بنابراین، سؤالاتی در مورد اعتبار ساختاری آن وجود دارد. در DSM-5  حذف آن پیشنهاد شد اما در نهایت حفظ شد. ممکن است این ویرایش را به نسخه بعدی DSM تبدیل کند یا نکند. یکی دیگر از انتقادهای رایج و مهم اختلال شخصیت نمایشی این است که این یک ساختار تشخیصی جنسی است؛ زیرا توصیف الگوی دیرپای رفتار تحت برچسب اختلال شخصیت نمایشی شبیه کلیشه نقش جنسیت زنانه است.

علاوه بر این، اصطلاح هیستریا بیشتر با فروید همراه است. که از آن برای توصیف زنان دارای مشکلات روانشناختی چشمگیر استفاده می‌کرد. شواهد تجربی ممکن است از این ایده که تشخیص اختلال شخصیت نمایشی منعکس‌کننده نگرش جنسی است، حمایت کند: زنان چهار برابر بیشتر از مردان به آن مبتلا می‌شوند. شیوع آن در جمعیت عمومی حدود ۲ درصد است؛ اما در جمعیت بالینی تا حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد است.

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

code