چگونه اثرات روانی را در قرنطینه مدیریت کنیم؟

اولین مورد تائید شده‌ی ابتلا به ویروس کرونا در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۹ در چین ظاهر شد. در پایان ماه دسامبر، پزشکان چینی زنگ خطری را در پیام‌رسان WeChat به صدا درآوردند. با این حال، دولت چین سعی كرد جلوی اخبار مربوط به این ویروس را بگیرد و پزشكانی را كه در این گپ حضور داشتند را دستگیر كرد (بعداً تبرئه شدند) و مردم چین فعالیت‌های معمول خود را غافل از خطر ویروس کرونا ادامه دادند.

قرنطینه در چین

قرنطینه در چین

دو ماه طول کشید تا مرکز کنترل بیماری‌های چین تأیید کند که این ویروس می‌تواند بین انسان‌ها منتقل شود. سرانجام در ۲۲ ژانویه، دولت چین وضعیت اضطراری اعلام کرد و حمل و نقل را به ووهان در منطقه هوبی تعلیق کرد و این شهر به عنوان مرکز این بیماری همه‌گیر شناخته شد. تا ۲۸ ژانویه، کل منطقه هوبی تحت قرنطینه بود. سرانجام، دولت چین با استفاده از اعمال قدرت، روز به روز اقدامات سختگیرانه‌تری را اعمال کرد. این اقدامات موثر واقع شدند و در اواسط ماه فوریه، نمودار تعداد مبتلایان چینی شروع به كاهش نمود. (در حالی كه تعداد مبتلایان در سایر نقاط جهان همچنان رو به افزایش بود و این ویروس از مرزهای چین فراتر رفته بود)

قرنطینه در ایالات متحده

قرنطینه در آمریکا

هرچند شرایط سیاسی جهان غرب متفاوت از چین است، اما برای تعداد قابل توجهی از مردم غرب نیز احتمال یک قرنطینه طولانی پیش‌بینی می‌شود. برخی از افراد به ویژه در حال حاضر تحت قرنطینه خود تحمیلی قرار دارند. بسیاری از خانه‌های سالمندان برای محافظت از جمعیت آسیب‌پذیر خود، امکانات خود را جیره‌بندی کرده‌اند. مدارس و دانشگاه‌ها درهای خود را بسته‌اند، مسابقات ورزشی لغو شده و رستوران‌ها و تئاترها تعطیل شده‌اند. در نتیجه، فعالیت‌های اقتصادی بطور قابل‌توجهی کند شده است زیرا افراد در خانه‌های خود محدود می‌شوند.

در اواخر ژانویه، دولت فدرال، بر روی افرادی که از چین برمی‌گشتند، شروع به اعمال قرنطینه‌های اجباری ۱۴ روزه کرد .افرادی که با فرد آلوده در تماس بودند، موظف بودند در قرنطینه خود تحمیلی بمانند. اما اوضاع به سرعت در بسیاری از مناطق ایالات متحده و سایر کشورها سخت‌تر شد. از تاریخ ۱۷ مارس، فرماندار کالیفرنیا وضعیت تعطیلی را در این ایالت را وضع کرد. در برخی از نقاط دیگر جهان غرب، قرنطینه اجباری وضع شده است. اخیراً فرانسه ۱۰۰،۰۰۰ افسر پلیس را برای اجرای قرنطینه به سبک نظامی در سراسر کشور مستقر كرد. بدون تردید، در این شرایط مردم احساس خفگی خواهند کرد و سؤال این است که چگونه می‌توان با این شرایط کنار آمد؟

روانشناسی، قرنطینه و پیامدهای آن

روانشناسی قرنطینه

اگرچه رسانه‌های اجتماعی می‌توانند اثرات قرنطینه را برای بسیاری از افراد کاهش دهند، اما نمی‌توانند جایگزین ارتباطات انسانی در فضای فیزیکی باشند. در این شرایط، با توجه به اینکه در یک فضای کوچک قرار می‌گیرید – شاید یک اتاق در یک آپارتمان، هنگامی که فرد آلوده مجبور به جدا شدن از خانواده است- و حال نگرانی‌های بسیاری راجع به احتمال ابتلا به عفونت یا آلوده کردن افراد دیگر را در نظر بگیرید. در این شرایط، شما یک دستورالعمل برای اضطراب روانی واقعی دریافت می‌کنید.

مطالعه اخیر در رابطه با تأثیر روانی قرنطینه، گزارش می‌دهد که در اکثر موارد فرد اثراتی مانند سردرگمی، عصبانیت و علائم استرس را نشان می‌دهد که این اثرات گاهی حتی سه سال بعد از پایان قرنطینه نیز ممکن است ادامه داشته باشند.

مطالعه دیگری اثرات روانی قرنطینه در هنگام شیوع SARS در سال ۲۰۰۳ را مورد بررسی قرار داده است. مدت زمان قرنطینه ۱۰ روز بود. افراد در قرنطینه شیوع بالایی از علائم پریشانی روانی را نشان دادند. ۲۹ درصد از این افراد علائم استرس پس از آسیب را گزارش کردند و ۳۱ درصد علائم افسردگی داشتند. شرکت کنندگان در این مطالعه احساس انزوا داشته و به ویژه از عدم ارتباط اجتماعی و جسمی با اعضای خانواده تحت تاثیر روانی قرار گرفته‌اند.

قرنطینه شدن در خانه با سایر اعضای خانواده می‌تواند یک نعمت یا یک نفرین باشد. این فرصتی است برای خانواده‌ها که گرد هم بیایند و روابط خود را تقویت کنند. اما با هم بودن دائم به طور غیر ارادی می‌تواند استرس قابل توجهی در روابط ایجاد کند. کودکان کوچک ممکن است از فرصتی که همیشه در کنار مادر و پدر هستند لذت ببرند. از طرف دیگر، ممکن است نوجوانان اشتیاق کمتری داشته باشند و دچار استرس شوند.

آسیب روانی، افراد سالمند و بستری در بیمارستان

کرونا در سالمندان

کسانی که سابقه بیماری‌های روانپزشکی دارند، افرادی هستند که مستعد آسیب‌های روانی در طی قرنطینه و بعد از آن می‌باشند. اگر شخصی از قبل، از اضطراب رنج می‌برد، احساس ناتوانی و عدم کنترل ناشی از قرنطینه اجباری فقط می‌تواند اضطراب او را تشدید کند. برای افرادی که کلاستروفوبیک هستند (درد و رنج و ترس از فضاهای بسته دارند)، محدود بودن در یک فضای کوچک می‌تواند بسیار استرس‌زا باشد. افراد دارای ایده خودکشی در این شرایط به ویژه در معرض خطر هستند.

یکی دیگر از جمعیت آسیب‌پذیر در دوران قرنطینه، سالمندانی هستند که در خانه‌های خود و یا در مراکز محدود هستند.  در صورت جلوگیری از عفونت در این مکان‌ها، ویروس می‌توانند به راحتی شیوع پیدا کنند. از آنجا که افراد مسن بیشتر در معرض خطر مرگ و میر هستند، قرنطینه آن‌ها باید کامل‌تر باشد. از آنجا که آن‌ها غالباً به دیگران وابسته هستند، افزایش ناتوانی آن‌ها می‌تواند به اضطراب و افسردگی زیاد منجر شود.

همچنین افرادی که به دلیل ابتلای به ویروس کرونا یا دیگر دلایل محدود در بیمارستان‌ها هستند، هنگامی که بیمارستان‌ها محدودیت‌هایی را برای بازدید کنندگان اعمال می‌کنند، می‌توانند خود را از خانواده و دوستان خود جدا کنند، که این اتفاق در حال انجام است.

کاهش اثرات قرنطینه

تحقیقات نشان می‌دهند که هنگامی که افراد از ماهیت این این بیماری بیشتر اطلاع می‌یابند و بیشتر در مورد مزایای قرنطینه اطلاعات کسب می‌کنند، تحمل قرنطینه راحت‌تر می‌شود. خیلی خوب خواهد شد اگر مردم با ارائه اطلاعات و قانع کردن آن‌ها مجاب شوند نسبت به قرنطینه موافقت کنند تا اینکه قرنطینه کردن آن‌ها با اجبار انجام شود. این امر باعث افزایش احساس عملكرد آن‌ها می‌شود. این یک مفهوم مهم روانشناختی است. در هنگام مواجهه با فشارهای بیرونی، احساس پیشکاری به فرد این امکان را می‌دهد که بیشتر از یک قربانی احساس بازماندگی کند و احساس کنترل خود را افزایش می‌دهد. اطلاع‌رسانی به مردم در مورد عواقب شکستن قرنطینه و توضیح اینکه چگونه قرنطینه و انزوا می‌تواند جان انسان‌ها را نجات دهد و به نفع جامعه باشد، می‌تواند قرنطینه را از یک مزاحمت ترسناک به یک عمل واقعاً معنی‌دار نوع‌دوست تبدیل کند.

بسیار مهم است که افراد آسیب پذیر را رها نکنید. افرادی که از بیماری روانی رنج می‌برند، در صورت لزوم باید به درمانگران و داروها دسترسی پیدا کنند. متخصصان بهداشت روان، جامعه و اعضای خانواده باید از چالش‌هایی که انزوا برای افراد تحت مراقبت خود یا افراد جامعه می‌گذارد آگاه باشند و اغلب آن‌ها را بررسی کنند.

اغلب بزرگسالان مسن، به تنهایی زندگی می‌کنند. آن‌ها نیاز دارند تا با آن‌ها تماس برقرار کنید و به آن‌ها در مورد شرایط موجود اطمینان دهید. در عین حال با توجه به آسیب‌پذیری سلامتی در این سنین، باید اطمینان حاصل کنند که در معرض ویروس قرار نمی‌گیرند. در صورتیکه این افراد دارای اعضای خانواده در اطراف خود نباشند، این مسئولیت بر عهده دیگر اعضای جامعه خواهد بود.

افراد مسن در خانه‌های سالمندان یا بیمارستان‌ها تا زمانی که قادر به درک و برقراری ارتباط باشند به افرادی دسترسی دارند که از آن‌ها مراقبت می‌کنند. تلفن، پیام کوتاه، ایمیل، حتی نامه‌های ارسال شده نیز می‌توانند در روحیه آن‌ها تغییر ایجاد کنند. عمل کردن بسیار مهمتر از صحبت کردن است. همچنین بیمارانی که ایزوله و جدا شده‌اند باید بدانند که هنوز هم مهم حساب می شوند.

نتیجه‌گیری

ما با وجود ویروس کرونا در سراسر جهان، با یک بحران اپیدمیولوژیک بسیار بزرگ روبرو هستیم. قرنطینه کردن جامعه نشان داده است که باعث مسطح شدن منحنی عفونت و پایین آمدن افراد مبتلا به آن می‌شود. قرنطینه همچنین باعث می‌شود مراقبت‌های بهداشتی به خوبی انجام شده و نتایج بهتری به دست آید. از طرفی، هرچند قرنطینه از نظر اپیدمیولوژیک لازم است، اما در بهزیستی و شرایط روانی افراد درگیر در قرنطینه تاثیر می‌گذارد. این وظیفه جامعه است که به افراد آسیب‌پذیر در جامعه کمک کند تا این مرحله دشوار را پشت سر گذاشته شود. پیشکاری و مشارکت در این کار، فقط برای افراد آسیب‌پذیر نیست. این امر در مورد من و شما نیز صدق می‌کند.

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

code