علائم آسم ؛ عوامل ایجاد و داروهای بیماری آسم ؛ آسم در بزرگسالان

آسم یک بیماری التهابی از مجاری هوایی به ریه ها است. تنفس را دشوار می‌کند و می‌تواند برخی فعالیت‌های بدنی را دشوار یا حتی غیرممکن کند. این بیماری یک تهدید جدی برای سلامت افراد مختلف محسوب می‌شود.  طبق مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) ، تقریباً ۲۷ میلیون آمریکایی آسم دارند. این بیماری شایع‌ترین بیماری مزمن در بین کودکان آمریکایی است بطوری که از هر ۱۲ کودک ۱ کودک آسم دارد. برای درک آسم، باید کمی در مورد آنچه که هنگام نفس کشیدن اتفاق می‌افتد بدانید.

به طور معمول، با هر نفسی که می‌کشید هوا از بینی شما پایین رفته و به داخل گلو و به مجاری هوایی رسیده و سرانجام به سمت ریه‌ها انتقال می‎‌یابد. تعداد زیادی از گذرگاه هوای کوچک در ریه‌های شما وجود دارد که به انتقال اکسیژن از هوا به جریان خون شما کمک می‌کنند. علائم آسم هنگامی رخ می‌دهد که آستانه راه هوایی شما متورم شود و ماهیچه‌های اطراف آنها سفت شوند. مخاط سپس مجاری هوایی را پر می‌کند و بیشتر هوایی را که ‌واند از آن عبور کند کاهش می‌دهد.

در نتیجه این شرایط “حمله آسم” که منجر به سرفه و سفتی در سینه می‌شود بوجود می‌آید.

علائم آسم

علائم آسم کدامند ؟

علائم آسم شامل موارد زیر است:

  • سرفه، به خصوص در شب، هنگام خندیدن، یا هنگام ورزش
  • خس خس، صدای فشرده شدن سینه یا سوت زدن که هنگام نفس کشیدن ایجاد می‌شود
  • سفتی در سینه
  • تنگی نفس
  • خستگی

نوع آسم می‌تواند تعیین کند که کدام علائم را تجربه می‌کنید. همه افراد مبتلا به آسم این علائم خاص را تجربه نخواهند کرد. اگر فکر می‌کنید علائمی که تجربه کرده‌اید می‌تواند نشانه بیماری مانند آسم باشد، به پزشک مراجعه کنید. اولین نشانه وجود آسم ممکن است یک حمله آسم واقعی نباشد.

علت آسم

علت آسم

هیچ علت واحدی برای آسم مشخص نشده است. درعوض، محققان معتقدند که وضعیت تنفس در اثر عوامل مختلفی ایجاد می‌شود. این عوامل عبارتند از:

  • ژنتیک: اگر والدینتان مبتلا به آسم هستند، احتمال بیشتری هست که شما نیز به آن مبتلا باشید.
  • تاریخچه عفونت‌های ویروسی: افرادی که سابقه عفونت‌های ویروسی در دوران کودکی را دارند، بیشتر به این بیماری مبتلا می‌شوند.
  • فرضیه بهداشت: این فرضیه پیشنهاد می‌کند که نوزادان در ماه‌ها و سال‌های اولیه خود در معرض باکتری‌های کافی قرار نگیرند. بنابراین، سیستم ایمنی بدن آنها به اندازه کافی قوی نمی‌شوند که بتوانند با بیماری آسم و سایر بیماری‌ها مقابله کند.
  • قرار گرفتن در معرض زودرس آلرژن: تماس مکرر با آلرژن‌ها و مواد تحریک کننده ممکن است خطر ابتلا به آسم را افزایش دهد.

محرک‌های آسم

محرک‌های آسم

شرایط و عوامل محیطی خاصی نیز ممکن است علائم آسم را ایجاد کند. این محرک‌ها شامل موارد زیر می‌باشند:

  • بیماری: بیماری‌های تنفسی مانند آنفولانزا و ذات‌الریه می‌تواند حملات آسم را تحریک کنند.
  • ورزش: افزایش حرکت ممکن است تنفس را دشوارتر کند.
  • محرک‌های موجود در هوا: افراد مبتلا به آسم ممکن است نسبت به مواد تحریک کننده مانند دودهای شیمیایی، بوهای قوی و دود حساس باشند.
  • آلرژن‌ها: شوره‌های حیوانات، کنه‌ها، گرد و غبار و گرده‌ها فقط چند نمونه از آلرژن‌ها هستند که می‌توانند علائم را ایجاد کنند.
  • شرایط آب و هوایی شدید: شرایطی مانند رطوبت بسیار بالا یا دمای پایین ممکن است باعث آسم شود.
  • احساسات: فریاد زدن، خندیدن و گریه کردن ممکن است باعث حمله آسم شوند.

درمان آسم

درمان آسم در سه دسته اصلی قرار می‌گیرد: تمرین‌های تنفسی، درمان‌های نجات یا کمک‌های اولیه و داروهای کنترل طولانی مدت آسم. پزشک معالج شما بر اساس نوع آسم، سن شما و محرک‌های شما، درمان صحیح یا ترکیبی از درمان‌ها را برای شما تعیین می‌کند.

تمرینات تنفس

تمرینات تنفس

این تمرینات می‌تواند به شما کمک کند هوای بیشتری را در داخل ریه‌ها دریافت کنید. با گذشت زمان، این ممکن است به افزایش ظرفیت ریه و کاهش علائم شدید آسم کمک کند. پزشک یا یک متخصص کاردرمانی می‌تواند در یادگیری این تمرینات تنفسی برای آسم به شما کمک کند.

درمان‌های نجات یا کمک های اولیه

این درمان‌ها فقط در صورت حمله آسم باید مورد استفاده قرار گیرند. آنها به شما کمک می‌کنند تا دوباره نفس بکشید. مثال‌های مربوطه عبارتند از:

  • اسپری‌های استنشاقی و نبولایزر نجات، که با دارویی مورد استفاده قرار می‌گیرد که نیاز به استنشاق عمیق در ریه‌ها دارد
  • برونکودیلاتورها، که برای شل کردن عضلات سفت شده در ریه شما به کار می‌روند
  • ضد التهاب، که التهاب در ریه‌های شما را هدف قرار می‌دهد. این التهاب می‌تواند از تنفس شما جلوگیری کند

اگر فکر می‌کنید شخصی که می‌شناسید دچار حمله آسم است، باید او را به صورت قائم بنشانید و به او در استفاده از اسپری استنشاقی کمک کنید. دو تا شش پف اسپری باید در کاهش علائم بیمار کمک کند.

اگر علائم بیش از ۲۰ دقیقه ادامه یافت و دور دوم دارو کمکی نکرد، به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشید.

داروهای کنترل طولانی مدت آسم

برای جلوگیری از علائم این داروها باید روزانه مصرف شوند. برخی از کمک‌های اولیه مانند اسپری استنشاق کننده‌ روزانه قابل استفاده هستند. با این حال، پزشک شما باید دوزهای دارو را تنظیم کند. چندین نوع دارو برای درمان آسم استفاده می‌شود.

داروهای خانگی آسم

از درمان‌های مکمل و جایگزین هرگز نباید در هنگام حمله آسم استفاده شود. آسم اگر به درستی درمان نشود، می‌تواند تهدید کننده زندگی باشد. روش‌های درمانی زیر ممکن است به آسم خفیف کمک کند، اما حمله آسم شرایط اورژانسی پزشکی است. دستورالعمل‌های پزشک خود را دنبال کنید و در صورت نیاز به استنشاق کننده از دستور پزشک اطمینان حاصل کنید.

قهوه یا چای کافئین‌دار

قهوه یا چای کافئین‌دار

ماده شیمیایی موجود در کافئین مشابه داروی تئوفیلین داروی آسم عمل می‌کند. این راه هوایی را باز می‌کند و ممکن است علائم آسم را تا چهار ساعت کاهش دهد.

روغن‌های ضروری

استنشاق اسانس اکالیپتوس ممکن است مشکلات تنفسی ناشی از آسم را کاهش دهد. روغن‌های اسطوخودوس و ریحان نیز نوید‌بخش هستند. با این حال، برای برخی از افراد، استنشاق روغن‌های اساسی ممکن است آسم را بدتر کند. بوها و مواد شیمیایی شدید می‌توانند باعث آسم شوند یا علائم را بدتر کنند.

روغن خردل

روغن خردل

این روغن چرب، که از دانه خردل فشرده ساخته شده است، برای کمک به باز شدن راه‌های هوایی می‌تواند به پوست مالیده شود. روغن خردل متفاوت از روغن ضروری خردل است و یک روغن دارویی است که نباید مستقیماً روی پوست بمالید.

آسم برونشی

آسم برونشیال نام دیگری برای شایع‌ترین نوع آسم است. علائم آن شامل سرفه، خس خس سینه، سفتی در قفسه سینه و تنگی نفس است.

مگر در مواردی که به نوع خاصی از آسم اشاره شده باشد، بیشتر مراجعاتی که در مورد آسم انجام می‌شود مربوط به آسم برونشی است.

برونشیت و آسم

علیرغم داشتن علائم مشابه، برونشیت و آسم بیماری مرتبط بهم نیستند. هر دو آنها به مجاری هوایی ملتهب منجر می‌شوند که می‌توانند تنفس را دشوار کنند اما تفاوت‌های کلیدی این دو شرایط را از هم جدا می‌کند.

به عنوان مثال، هنگام سرفه، تب، لرز و درد بدن، برونشیت باعث ایجاد مخاطی ضخیم می‌شود ولی آسم باعث این علائم نمی شود.

مانند آسم، برونشیت نیز می‌تواند حاد یا مزمن باشد. برای جلوگیری از بدتر شدن علائم، هر دو برونشیت مزمن و آسم مزمن باید روزانه درمان شوند.

انواع آسم

شایع‌ترین نوع آسم، آسم برونشی است که برونش‌های موجود در ریه‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

اشکال دیگر آسم شامل آسم در کودکان و آسم در بزرگسالی است. در آسم در بزرگسالی، علائم حداقل تا ۲۰ سالگی بروز نمی‌کنند.

انواع دیگر آسم در زیر توضیح داده شده اند.

آسم آلرژیک (آسم خارجی)

آسم آلرژیک

آلرژن‌ها باعث ایجاد این نوع آسم می‌شوند  که شامل موارد زیر هستند:

  • حیوان خانگی مانند حیوانات گربه و سگ
  • غذا
  • کپک
  • گرده و آلودگی
  • گرد و خاک

آسم آلرژیک به احتمال زیاد فصلی است زیرا غالباً با آلرژی فصلی همراه است.

آسم غیر آلرژیک (آسم ذاتی)

تحریک کننده‌های هوا در ارتباط با آلرژی باعث ایجاد این نوع آسم نمی‌شوند. موارد تحریک کننده ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • سوزاندن چوب و دود سیگار
  • هوای سرد
  • آلودگی هوا
  • بیماری‌های ویروسی
  • خوشبو کننده هوا
  • محصولات تمیز کننده خانگی
  • عطرها

آسم شغلی

آسم شغلی نوعی آسم است که در اثر محرک در محیط کار ایجاد می‌شود که شامل موارد زیر می‌تواند باشد:

  • گرد و خاک
  • رنگ‌ها
  • گازها و دودها
  • مواد شیمیایی صنعتی
  • پروتئین‌های حیوانی
  • لاتکس لاستیکی

این مواد تحریک کننده می‌توانند در طیف گسترده‌ای از صنایع از جمله کشاورزی، پارچه، نجاری و تولید وجود داشته باشند.

تنگی نایژه (برانکوکنستریکشن) ناشی از ورزش (EIB)

تنگی نایژه

برانکوکنستریکشن ناشی از ورزش معمولاً در طی چند دقیقه از شروع ورزش و تا ۱۰-۱۵ دقیقه پس از فعالیت بدنی افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این وضعیت قبلاً به عنوان آسم ناشی از ورزش (EIA) شناخته شده بود.

تا ۹۰ درصد افراد مبتلا به آسم نیز برانکوکنستریکشن را تجربه می‌کنند، اما همه مبتلایان به برانکوکنستریکشن انواع دیگری از آسم نخواهند داشت.

آسم شبانه

در این نوع آسم علائم در شب بدتر می‌شوند. محرک‌هایی که در شب علائم بیماری ایجاد می‌کنند شامل سوزش سر دل، شوره حیوانات اهلی و کنه‌ها و گرد و غبار است. چرخه خواب طبیعی بدن نیز ممکن است باعث تحریک آسم شبانه شود.

آسم نوع سرفه (CVA)

آسم نوع سرفه علائم کلاسیک آسم در خس خس و تنگی نفس ندارد. آسم نوع سرفه با یک سرفه خشک و مداوم مشخص می‌شود. آسم نوع سرفه می‌تواند منجر به شعله‌های آسم تمام عیار شود که علائم شایع آن را نیز شامل می‌شود.

تشخیص آسم

هیچ آزمون یا امتحانی وجود ندارد که مشخص کند شما یا فرزندتان مبتلا به آسم هستید یا خیر. درعوض، پزشک معیارهای مختلفی را برای تعیین اینکه آیا علائم نتیجه آسم است یا نه، استفاده خواهد کرد.

موارد زیر می‌توانند به تشخیص آسم کمک کنند:

  • تاریخچه سلامت: اگر در اعضای خانواده فردی با اختلال تنفس دارید، خطر ابتلای شما بیشتر است. پزشک خود را نسبت به این ارتباط ژنتیکی آگاه کنید.
  • معاینه بدنی: پزشک شما با یک استتوسکوپ به تنفس شما گوش می‌دهد. او همچنین ممکن است یک آزمایش پوستی انجام دهد و به دنبال علائم واکنش آلرژیک مانند کهیر یا اگزما باشد. آلرژی خطر ابتلا به آسم را افزایش می‌دهد.
  • تست‌های تنفس: پزشک شما ممکن است از تست عملکرد ریوی (PFT) برای اندازه‌گیری جریان هوا به داخل و خارج از ریه‌های شما استفاده کند. رایج‌ترین تست، اسپیرومتری است که نیازمند دمیدن تنفس شما در دستگاهی است که سرعت هوا را اندازه گیری می‌کند، است.

پزشکان به طور معمول تست تنفس را در کودکان زیر ۵ سال انجام نمی‌دهند. در این موارد خواندن دقیق کار دشوار است. درعوض، آنها ممکن است داروهای آسم را به کودک شما تجویز کرده و منتظر بمانند که آیا علائم بهبود یافته است یا خیر. در بزرگسالان، در صورتی که نتایج نشان‌دهنده آسم باشند، پزشک ممکن است یک برونکودیلاتور یا سایر داروهای آسم را تجویز کند. برونکودیلاتور متسع‌کننده مجاری هوایی شش‌ها بوده و عاملی است که باعث گشادشدن نایژه‌ها می‌شود. اگر علائم با استفاده از این درمان بهبود یابند، پزشک همچنان به درمان بیماری شما به عنوان آسم ادامه می‌دهد.

پیشگیری از آسم

از آنجایی که محققان هنوز علت دقیق آسم را مشخص نکرده‌اند، دانستن اینکه چگونه فرد می‌تواند از بروز التهاب جلوگیری کند، چالش‌برانگیز است.

با این حال، اطلاعات بیشتری در مورد جلوگیری از حملات آسم شناخته شده است. این استراتژی‌ها شامل موارد زیر است:

  • دوری از محرک‌ها: از مواد شیمیایی، بو و محصولاتی که در گذشته باعث ایجاد مشکلات تنفسی شده اند، دور باشید.
  • کاهش قرار گرفتن در معرض آلرژن‌ها: اگر آلرژن‌هایی مانند گرد و غبار یا قالب را شناسایی کرده‌اید که باعث حمله آسم می‌شوند، با بهترین روش ممکن از آنها دوری کنید.
  • استفاده از تزریق‌های مربوط به آلرژی: ایمنی درمانی آلرژن نوعی از درمان است که ممکن است به تغییر سیستم ایمنی بدن کمک کند. با تزریق‌های روزمره، حساسیت بدن ممکن است نسبت به هرگونه محرکی که با آن روبرو می‌شوید، کمتر شود.
  • مصرف داروهای پیشگیرانه: پزشک ممکن است روزانه برای شما دارویی تجویز کند. این دارو ممکن است علاوه بر دارویی که در مواقع اضطراری از آن استفاده می‌کنید، استفاده شود.

پزشک شما می‌تواند به شما در تنظیم برنامه عمل آسم کمک کند تا بداند کدام روش درمانی را و در چه زمانی باید استفاده کنید.

آسم در کودکان

آسم در کودکان

حدود ۶ میلیون کودک در ایالات متحده آسم دارند. اکثر آنها اولین علائم این بیماری مزمن را تا سن ۵ سالگی تجربه کرده‌اند.

تشخیص آسم در کودکان دشوار است. مجاری هوایی آنها به دلیل اندازه آنها کوچک است.

بیماری‌های شایع در دوران کودکی مانند بیماری سر و قفسه سینه می‌تواند بافت‌های موجود در این مجاری هوایی را ملتهب‌تر کند. این امر باعث می‌شود تشخیص یک مشکل اساسی تنفسی مانند آسم مشکل باشد.

کودکان مبتلا به آسم ممکن است علائمی مانند:

  • مشکل در خوردن یا مکیدن
  • نفس زدن در فعالیت‌هایی که نباید ترک شوند
  • سرفه آزاردهنده
  • سرفه، به خصوص در شب
  • تنفس سخت
  • تنفس سریع که پوست دور دنده یا گردن آنها را محکم می‌کند
  • سرماخوردگی های مکرر که باعث مشکلات سینه می‌شوند

در بین کودکان بزرگتر، شایع‌ترین علائم عبارتند از:

  • خس خس سینه یا صدای فشرده‌کننده مخصوصاً هنگام بازدم
  • احساس باد بعد از فعالیتهای بدنی
  • تنگی قفسه سینه
  • سرفه کردن

این علائم برای به اشتباه افتادن در تشخیص سرفه و سرماخوردگی بسیار معمول هستند، که هر دو در کودک خردسال در اولین سال‌های ابتلا به آن شایع هستند.

اما، اگر این علائم پایدار باشند، با پزشک کودک خود در مورد احتمال ابتلا به آسم صحبت کنید.

بیماری انسدادی مزمن ریوی (COPD) و مقابل آسم

COPD

بیماری انسدادی مزمن ریوی (COPD) و آسم معمولاً با یکدیگر اشتباه می‌شوند. آنها منجر به علائم مشابه، از جمله خس خس، سرفه و مشکل در تنفس می‌شوند. با این حال، این دو شرایط کاملاً متفاوت هستند.

بیماری انسدادی مزمن ریوی اصطلاحی فراگیر است که برای شناسایی گروهی از بیماری‌های تنفسی پیشرونده که شامل برونشیت مزمن و آمفیزم است، استفاده می‌شود. این بیماری‌ها باعث کاهش جریان هوا به دلیل التهاب در مجاری هوایی می‌شوند. این شرایط ممکن است با گذشت زمان بدتر شوند.

آسم در هر سنی ممکن است رخ دهد، با اکثر تشخیص‌ها در دوران کودکی رخ می‌دهد. بیشتر افراد مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریوی در زمان تشخیص آنها حداقل ۴۵ سال دارند  .

بیش از ۴۰ درصد افراد مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریوی نیز مبتلا به آسم هستند و خطر افزایش هر دو بیماری با افزایش سن افزایش می‌یابد.

هنوز مشخص نیست که چه عواملی باعث آسم می‌شوند، اما می‌دانیم که حملات آسم نتیجه قرار گرفتن در معرض محرک‌هایی مانند فعالیت بدنی یا بو است. این محرک‌ها می‌توانند مشکلات تنفسی را بدتر کنند.

شایع‌ترین علت ابتلا به بیماری انسدادی مزمن ریوی سیگار کشیدن است. در حقیقت، طبق گفته موسسه ملی قلب، ریه و خون در آمریکا، سیگار کشیدن حداکثر ۹ از ۱۰ مرگ ناشی از بیماری انسدادی مزمن ریوی را تشکیل می‌دهد.

هدف از درمان آسم و بیماری انسدادی مزمن ریوی کاهش علائم است تا بتوانید شیوه زندگی فعال را حفظ کنید.

مدیریت آسم

علاوه بر استفاده از داروهای نگهدارنده، شما می‌توانید هر روز برای سلامتی خود و کاهش خطر ابتلا به حملات آسم قدم بردارید. این موارد زیر می‌تواند باشد:

  • رژیم غذایی سالم‌تری بخورید: خوردن یک رژیم غذایی سالم و متعادل می‌تواند سلامت کلی شما را بهبود بخشیده و ممکن است خطرات ناشی از حملات آسم را کاهش دهد. در همین راستا، تحقیقات نشان می‌دهند که از بین بردن غذاهای فرآوری‌شده می‌تواند خطر حمله آسم را کاهش دهد.
  • حفظ وزن سالم: تمایل به آسم در افراد دارای اضافه وزن و چاقی بیشتر است. کاهش وزن برای قلب، مفاصل و ریه‌های شما سودمند بوده و باعث سالم شدن آنها می‌شود.
  • ترک سیگار: تحریک‌کننده‌هایی مانند دود سیگار می‌توانند باعث آسم شوند. با کشیدن سیگار، شما خود را در معرض خطر بیشتری برای بیماری انسدادی مزمن ریوی قرار می‌دهید.
  • به طور منظم ورزش کنید: فعالیت می‌تواند باعث حمله آسم شود، اما ورزش منظم در واقع می‌تواند خطر بروز مشکلات تنفسی را کاهش دهد. فعالیت هوازی می‌تواند ریه‌های شما را تقویت کرده و به شما در تنفس بهتر کمک کند.
  • مدیریت استرس: استرس می‌تواند محرک علائم آسم باشد. استرس همچنین متوقف کردن حمله آسم را دشوارتر می‌کند. برای کاهش استرس و اضطراب، روش‌های سالم پیدا کنید.

غذاهای سرشار از مواد مغذی برای کاهش علائم آسم بسیار حیاتی هستند، اما آلرژی غذایی می‌تواند باعث علائم آسم نیز شود.

عوامل خطر آسم

ترکیبی از عوامل محیطی و ژنتیکی ممکن است در ایجاد آسم نقش داشته باشند. این عوامل خطر آسم شامل موارد زیر است:

  • نژاد: آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار و پورتوریکوئی‌ها احتمال ابتلا به آسم بالاتری دارند.
  • جنسیت: در کودکان، پسران بیشتر از دختران مبتلا به آسم تشخیص داده می‌شوند. با این حال، در بزرگسالان، زنان بیشتر از مردان به این بیماری مبتلا می‌شوند.
  • ژنتیک: کودکانی که از پدر و مادر با این بیماری به دنیا می‌آیند، بیشتر احتمال دارد که به آن مبتلا شوند.
  • تاریخچه سلامت: افرادی که با شرایط خاصی از جمله آلرژی و اگزما تشخیص داده می‌شوند، احتمالاً به آسم نیز مبتلا می‌شوند.
  • سن: آسم در بزرگسالی می‌تواند اتفاق افتاده و پیشرفت کند، اما بیشتر تشخیص‌های آسم در حالی صورت می‌گیرد که فرد هنوز در کودکی است.
  • محیط: افرادی که در منطقه‌ای با آلودگی شدید زندگی می‌کنند بیشتر در معرض خطر ابتلا به آسم هستند.
  • وزن: کودکان و بزرگسالانی که دارای اضافه وزن یا چاقی هستند بیشتر در معرض ابتلا به آسم هستند

سایر عوامل همچنین ممکن است احتمال ابتلا به آسم را افزایش دهند.

آسم در بارداری

آسم در بارداری

آسم در سال‌های زایمان ۸ درصد از خانمها را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بنابراین جای تعجب نیست که آسم یکی از شایع‌ترین بیماری‌هایی است که زنان باردار می‌توانند آن را تجربه کنند. هیچ راهی برای فهمیدن تأثیر بارداری بر آسم وجود ندارد. برخی انتظار دارند مادران تغییری را تجربه نکنند اما برای برخی دیگر، بارداری ممکن است آسم مادران را بهتر یا حتی بدتر کند. اگر علائم بدتر شود، احتمالاً در سه ماهه دوم و سوم بارداری اتفاق می‌افتد. برخی از خانم‌ها در حین بارداری، شروع آسم را تجربه می‌کنند.

اگر آسم دارید، باید در طول دوران بارداری با پزشک خود همکاری نزدیکی کنید تا خطراتی که متوجه شما و جنین در حال رشد شما است کاهش یابد. ممکن است لازم باشد دوز داروی خود را تنظیم کنید. پزشک ممکن است بخاطر اینکه علائم شما از قبل از بارداری شما بدتر باشد، بخواهد داروی اضطراری را که در دست داشته‌اید، تغییر دهد.

همچنین حیاتی است که در هنگام بارداری  آسم خود را معالجه کنید. آسم بدون درمان می‌تواند منجر به عوارضی مانند:

  • بیماری شدید صبحگاهی
  • زایمان زودرس
  • فشار خون ناشی از بارداری
  • پره اکلامپسی (یک بیماری در دوران بارداری که با فشار خون بالا و گاهی اوقات با احتباس مایعات و پروتئینوری مشخص می‌شود)

چشم‌انداز بلند مدت

درحال حاضر هیچ درمانی برای آسم وجود ندارد. با این وجود، بسیاری از درمان‌های مؤثر وجود دارد که می‌توانند علائم آسم را کاهش دهند. تغییر شیوه زندگی و داروها همچنین می‌توانند کیفیت زندگی شما را بهبود بخشند.

نکته اصلی آموزش است. هرچه بیشتر بدانید، عملکرد ریه شما بهتر خواهد شد و احساس بهتری خواهید داشت. با پزشک خود در مورد موارد زیر صحبت کنید:

  • نوع آسم خود
  • چه عاملی باعث تحریک علائم شما می‌شود
  • چه روش‌های درمانی روزانه برای شما بهتر است
  • برنامه درمانی شما برای حمله آسم
ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

code